Viva estaré mientras en el mar de tus sábanas pueda seguir perdiéndome como una sirena caprichosa... Con su olor y el sabor a sal de tu piel. Como una sirena perdida con sus escamas en un mundo que para ella no tiene sentido. Sin rumbo ni punto de partida. Un mundo de asfalto y ruido.


Mas la sirena sin su mar, sus olas, su calor, sus tempestades o sus reconciliaciones, sus caricias no es sirena, solo una pálida sombra.

16 de noviembre de 2011

¡Novedades!

Después de mi larga pausa POR FIN puedo deciros que vuelvo, pero con novedades.
Click en la imagen o si lo preferís aquí.
O podéis simplemente escribir palidasombra.es (sin el www. antes)
Es lo mismo, los textos siguen siendo de mi autoría, aun está sin perfeccionar, pero ya hay alguna cosilla nueva publicada, ¡A ver si os gusta!

16 de junio de 2011

Obras!

Este blog está en obras! Paciencia Blogers, paciencia!

2 de abril de 2011

Metro de París

Viajar en metro. En el sucio, ruidoso y abarrotado metro de París... Sucio, ruidoso. El dolor de cabeza era demasiado fuerte, ni los ojos resistian abiertos.

Entonces las puertas se cerraron y el sonido del aire pasando por pequeñas cajas de madera y haciendo vibrar lengüetas de metal creó una melodía mágica y relajante, Controlada desde los dedos de un parisino viejo, cansado, sucio y su gorra, en el fondo tres o cuatro monedas. Sosegó poco a poco los monstruos que gritaban dentro de mi cráneo... calmándolos, tranquilizándolos, adormeciéndolos a la vez que despertaba mi ánimo y conseguía las fuerzas que necesitaban mis párpados para alzarse y mis manos hurgar en la mochila, buscar unas monedas y dárselas.

Y ese parisino y su acordeón se bajaron en la siguiente parada sin tener idea de lo poco que significan esas monedas y un gracias. Gracias.


19 de marzo de 2011

Luna


Hoy me pasaría la noche en vela, acostada en el campo, mirando la luna, si tuviese a alguien que me acompañara. No voy hacer un relato bonito, solo me apetecía decirlo. Desde mi ventana no puedo ver la luna, es una pena...  Creo que ha traído viejos latidos y me asusta. Me asusta recaer. A lo mejor es solo la tontería de esta noche, Tottte sabe lo tonta que me pone la luna llena. Eso espero, o no. No se si merece la pena luchar y conservar la esperanza o mejor me olvido y busco una nueva, que esta ya está demasiado gastada.

En tres días estaré en París viviendo una semana que sin duda no olvidaré nunca. Felicidades Luna, hoy te ves más bonita que nunca.

14 de marzo de 2011

Pestana

(Completo)



Unha máis na ringleira de señoriñas escuras, largas e esveltas. Señoriñas que casan coas de abaixo para durmir. Señoriñas que co seu mellor traxe embelecen o ollo máis fermoso, máis tenro, debuxando na face dunha muller fermosa a flor da alma.
Ela, a que cunha bágoa fuxiu, esvarando polo rostro delicado, bailando entre pecas e rozando uns beizos, que sentiron o amor en primeira persoa e que agora escachan por unhas palabras pouco oportunas.
Son a chave que encerra miles de segredos, son a chave do espello da alma onde se reflicten todos os sentimentos. Vivín de preto moitos bicos e agarimos... miradas de esperanza, amor, desexo, miradas cheas de fulgor, como bañadas en purpurina. Abrín a porta a bágoas e máis bágoas, de desilusión, de rabia, de esquecemento... Unha máis da fila... unha máis igual que as outras que se xuntan para durmir, para descansar... para sentir a calor dun bico máis intensamente.
Dou bicos de bolboreta, e en busca de desexos voo.


Cando chora, cando chora... Só espero, que nunca chore. Nunca sentir máis a dor apilándonos coa auga salgada das bágoas. Xuntándonos unhas con outras, nun abrazo que consola a súa alma. A alma da moza ferida.

6 de marzo de 2011

En breve una brisa 
cruzó el mar bravo
y sus olas bramaron 
un grito ahogado





27 de febrero de 2011

Días como hoy

Días como hoy a horas como esta es cuando esa oscura sombra entra en mi habitación inundando todas y cada una de las esquinas, tiñéndolas de su peculiar color. Devorando el oxígeno y impidiéndome respirar. Son días como hoy en los que se adueña de mi comiéndose mis entrañas y tiñendo mis ojos de rubí, estrujando mi alma entre sus fauces para luego dominar mis actos y controlar mi mente.

 Despertar de ese sueño finito y encontrarme con esto, un montón de letras derramadas en un papel. Algunos la llaman inspiración.

26 de enero de 2011

Pestana



Son a  chave que encerra miles de  segredos, son a chave do espello da alma onde se reflicten todos os sentimentos. Vivín de preto moitos bicos, agarimos... miradas de esperanza, amor, desexo, miradas cheas de fulgor, como bañadas en purpurina. Abrín a porta a bágoas e máis bágoas, de desilusión, de rabia, de esquecemento... Unha máis da fila... unha máis igual que as outras que se xuntan para durmir, para descansar... para sentir o calor dun bico máis intensamente.

Dou bicos de bolboreta, e en busca de desexos voo.

18 de enero de 2011

Diecinueve de enero de mil novecientos noventa y cuatro nace una estrella

Ahora improvisaré como tú haces con tu guitarra. No me saldrá tan bien... pero no voy a borrar, pondré lo que me salga y no habrá vuelta atrás. No borraré porque no puedo ni quiero borrar nada de lo que viví desde que te conocí. Te quise tanto, te quiero tanto... eso que no se te olvide nunca. Te podría regalar mil regalos, los tesoros dorados más grandes... pero... te merecerías más, porque como dice la canción "has cambiado mi vida, y creo que para bien" estoy segura, conocerte fue genial... y extraño... Me preguntó tantas veces como serian las cosas si no me hubieran presentado a ese chico, que me parecía rubio, el San Juan de 2008, de 2008 no? o 2009? no me acuerdo... pero no importa, porque si que me lo presentaron y me dan escalofríos cuando lo pienso y pienso en todo... lloro... porque... en días como hoy me acuerdo de todos los momentos y me doy cuenta que ni la distancia, ni el mundo... que nada podrá evitar lo inevitable.

No te voy a decir felicidades, porque ya te lo he dicho, solo TE QUIERO, y eso, también te lo he dicho, pero nunca me cansaré de repetirlo.

18 de diciembre de 2010

Moratones

Siento pasos que me acechan, pero... ¿qué más da ahora? Hace siglos que no se lo que es caminar tranquilo, sin mirar atrás, ni siquiera en mi casa. Pego la espalda a la pared para que nadie me pueda sorprender, veo en mi sombra puños y golpes. Sus moratones.

El sonido es cortante y conciso. No se si es alguien que pisa mi sombra rompiendo su oscuridad de cristal o es el simple eco de mis zapatos resonando sobre las frías piedras de la calle, quizás sus tacones invisibles.

Estaba en la bañera. Las gotas caían una a una del grifo, entre sus pies, dibujando círculos palpitantes y concéntricos en el agua. Hipnotizada sus ojos grises las seguían, jugando con el dedo gordo a atraparlas en su vuelo hasta el desagüe.
Hacía frío y en la bañera casi vacía, el tiritar de ese blanco y asustado cuerpo era evidente. Ella me esperaba. Y aún tiritando se mostraba desafiante, jugando con las gotas. Su mirada no dudaba. No me esquivaba y no lo hizo hasta que mis manos apretaron lo suficiente su cuello. Sus ojos me hablaban. Me hablaban como nunca lo habían hecho pidiéndome que siguiera, que lo hiciera, pues mientras su cuerpo moría yo me podría por dentro. Y eso era lo que ella deseaba, que me pudriese.



A veces es interesante jugar a imaginar lo que pasa por la mente del otro extremo. A veces se ve más clara la crueldad.