Voar

Paraísos. Infernos. Postas de sol. Ollo de Deus. Sangue, dor, escuridade. Calor. Lume, Astaroth.

Os seus ollos pardos parecían non ter fondo, como un espello a escuras. Non miraban a ningures, ondeando o horizonte a través da ventá daquel hospital. O reflexo da luz laranxa da posta de sol traíalle recordos do lume, do calor. Das faíscas surcando o ceo, cun fulgor demoníaco, dela queimándose, tal meiga fora, entre os ferros do seu Mercedes feito chatarra.

Levou o vento as cinzas de tantos soños, tantas esperanzas, tanta vida o seu lado como os gardas civís recolleron os ferrachos do coche. Sen contemplacións. Como labor súa que era para que os veciños do lugar, o asfalto da nacional sexta o esquecer todo canto antes.

Parecía tan fermoso todo a través do vidro da ventá, tan máxico, tan... Deitada naquela cama coas sabas brancas, as paredes grises e a luz clara, penetrante. Os impulsos de voar asaltábanme. Recordando vestixios daquela vida que algún día tiven despuntaba nos meus ollos unha bágoa senlleira amosando o mundo inexistente a miña amargura.



Principio de algo, o no.